calendar

หายไปนานเลย

หายไปซะนานเลย ก็อย่างนี้แหละลูก จะไปเอาแน่อะไรกับคนกำลังแพ้ท้อง เอ่อ.. อันที่จริงไม่ควรจะเอามาเป็นข้ออ้างเลย เพราะแม่ไม่ได้แพ้มากมายอะไรเมื่อเทียบกับตอนแม่มีข้าวตัง ท้องนี้ถือว่าแพ้น้อยมากแถมกินเก่งซะด้วยซ้ำ

สิ่งที่ทำให้แม่ไม่ได้เขียนไดอารี่มาถึงสองอาทิตย์ก็เพราะแม่รอผลสอบกรมศุลอยู่ (อีกแล้ว) เค้าแจ้งว่าจะประกาศผลว่าได้ลำดับที่เท่าไหร่ และได้บรรจุหรือไม่ วันที่ 15 สิงหาคม ซึ่งมันก็ออกมาแล้ว ปรากฏว่าแม่ได้ลำดับที่ 300 กว่าๆ แน่ะ เค้าเรียกบรรจุรอบแรก 142 คน เฮ้อ พลาดไปเยอะเลยทีเดียว หลังจากนี้ก็ช่างมันแล้ว อย่างที่แม่บอกไง ถ้าไม่ได้ก็ทำงานออฟฟิศเลี้ยงลูกต่อไปเนอะ

ก่อนที่เค้าจะประกาศ แม่ลุ้นมากเลย ระหว่างนั้นแม่ติดบอร์ดกระดานข่าวในเว็บของกรมศุลฯ ที่เค้าเข้ามาคุยกันตามประสาคนกำลังรอผลสอบกันเป็นอย่างมาก สำหรับแม่เองใจนึงก็อยากได้มากๆเลยนะ แต่อีกใจก็กลัวเพราะแม่กำลังจะมีน้อง ถ้าแม่ต้องบรรจุเลย แม่ก็กลัวจะมีปัญหา กลัวมากๆ เลยกลัวมาตลอด ยิ่งเค้าบอกว่าบรรจุรอบแรกนี่ต้องทำงานที่สนามบินสุวรรณภูมิ ทำงานเป็นกะ แบบ12 ชั่วโมงติด บางทีก็ต้องเข้ากลางคืนอีก แค่คิดก็ลำบากแล้ว คนท้องจะทำได้ยังไงทุกวันนี้แม่ก็ง่วงเหงาหาวนอนทั้งวัน และยิ่งแม่ต้องเข้านอนพร้อมเด็กน้อยข้าวตัง ที่จะต้องม้ำหม่ำนมแม่ก่อนทุกคืน แม่ทำใจไม่ได้เลย แต่พอไม่ได้ แม่ก็อดเสียใจไม่ได้อีก แม่นี่ยังไงกันแน่

แต่ที่แน่ๆ พอรู้ผลแล้วโล่งใจไป ไม่ต้องรอลุ้นแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่ขึ้นบัญชีไว้ ถ้าโชคดีเค้าเรียกเพิ่มแม่ก็อาจจะได้เป็นข้าราชการเหมือนตาจ๊ะ ตาชัยรัตน์และยายๆ ทั้งหลายของหนู บ้านเราเป็นข้าราชการกันเยอะมากนะลูก ใครๆ ก็อยากให้แม่เป็นข้าราชการกันทั้งนั้น  แม่ขอภาวนาให้เค้าเรียกเพิ่ม แต่ซักปีหน้านะ รอให้คลอดน้องก่อนแล้วค่อยว่ากันน่ะ แม่ไม่อยากพุงโตไปเริ่มงานใหม่ที่ไหน ข้าวตังเอาใจช่วยแม่ด้วยนะ

เลิกคุยถึงเรื่องสอบ หยุดเรื่องในอดีตและอนาคต กลับมาสู่โลกปัจจุบันกันดีกว่า โลกปัจจุบันที่แม่มีเด็กน้อยให้เลี้ยงอยู่ที่บ้านหนึ่งคน และเด็กน้อยกว่า ที่อยู่ในพุงอีกหนึ่งคน

เมื่อวานนี้แม่อยู่บ้านเลี้ยงเด็ก เด็กใจร้ายกับแม่มาก ตีหน้าแม่เพี้ยะๆ พอแม่แกล้งแงๆ ร้องไห้หนูก็เอาผ้าอ้อมเน่าของหนูมาเช็ดแล้วบอกว่า โอ๋ๆ อย่าร้องไห้น้า ฮ่าๆๆ เด็กคนนี้นี่.. แม่ล่ะขำจริงๆ

เดี๋ยวนี้หนูพูดเก่งมากเลยนะ พูดอะไรเป็นประโยคยาวๆ แล้วก็พูดอะไรแบบที่แม่กับยายไม่อยากจะเชื่อว่าออกจากปากเด็กอายุไม่ถึงสองขวบ อาทิเช่น เมื่อวันแม่ เค้าจุดพลุกัน หนูกลัวพลุ กลัวเสียงดังต้องวิ่งมากอดแม่ไว้ พอเสียงพลุเงียบไป หนูทำหน้าจริงจังพร้อมกับบอกว่า "พลุเสียงดังเกินไปที่สุดในโลก..น่ากัวมาก" โห ลูก ขนาดนั้นเลยเหรอ

ตอนนี้หนูรับรู้แล้วว่ากำลังจะมีน้อง พอแม่ถามว่าน้องอยู่ไหน หนูก็จับพุงแม่แล้วบอกว่าน้องแอบอยู่.. เมื่อวันเสาร์พาหนูไปเดินเล่น ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง ไปเจอคนกำลังไกวเปลเลี้ยงเด็กอยู่ หนูก็ไปยืนเฝ้าเค้าอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวเวลามีน้องเป็นของตัวเองแล้วอย่าลืมช่วยยายเลี้ยงนะลูก

พอกำลังจะออกจากตลาด แม่กำลังคุยโทรศัพท์บอกทางยายอ้อม ตากับยายก็มัวแต่มองขนมสองข้างทาง ปรากฏว่าหนูโดนหนุ่มอายุประมาณ 3 ขวบวิ่งเข้ามากอด พอเค้ากอดเสร็จแล้วเค้าก็ปล่อย ข้าวตังล้มก้นจ้ำเบ้าเลย หนูร้องไห้แงกลางตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง หนุ่มคนนั้นโดนคุณพ่อเค้าดุไปตามประสาว่ามาแกล้งน้องได้ไง (หนุ่มๆทั้งหลายจำไว้นะว่าการกอดสาวโดยไม่ขออนุญาตเป็นการแกล้งรูปแบบหนึ่ง) ข้าวตังเสียอกเสียใจเป็นอย่างมากที่โดนกระทำเช่นนั้น ร้องไห้ตลอดทาง เงียบไปได้พักนึง พอถึงรถแล้วนึกขึ้นมาได้ พูดขึ้นมาว่า พี่แกล้ง.. แล้วร้องไห้โฮขึ้นมาอีก โถลูก น่าสงสาร

เฮ้อ.. แม่ล่ะรักเด็กคนนี้จริงๆ

หมายเหตุ : สำหรับคนที่อยากดูรูปข้าวตัง ต้องรอหน่อยนะคะ ถ่ายรูปยากมากเลย พอแม่เปิดกล้องปุ๊บ ข้าวตังได้ยินเสียง ก็จะบอกว่า ถ่ายเองๆๆ จะถือเอง ช่วงหลังๆ ไม่เคยถ่ายรูปสำเร็จเลยค่ะ  -_-"